نوگرایی و هویت رشته؛ آیا ازریشه های خود می گریزیم؟
تحولات دیجیتال و هوش مصنوعی، رشته «علم اطلاعات و دانش‌شناسی» را به بازاندیشی در هویت و کارکردهای خود واداشته است. همگامی با این تغییرات امری ضروری است، اما نباید به گسست از ریشه‌های تاریخی و کمرنگ‌شدن مفاهیم بنیادینی چون «کتاب»، «کتابخانه»، «مطالعه» و «کتابدار» بینجامد. مبانی نظری این حوزه با سنت کتابداری و چرخه انتقال دانش پیوند خورده و جدایی از این مفاهیم، هویت معرفتی رشته و درک حرفه‌ای دانشجویان را دچار دوگانگی می‌کند.
مهم‌ترین رسالت امروز جامعه علمی این رشته، ایجاد توازن میان نوگرایی فناورانه و حفظ اصالت تاریخی است؛ زیرا آینده‌نگری واقعی بر بستر شناخت ریشه‌ها شکل می‌گیرد. در نهایت، پیشرفت در علم اطلاعات نیازمند قرار گرفتن نوگرایی در امتداد سنت است، نه تقابل با آن؛ به گونه‌ای که ارکان هویتی رشته، تکیه‌گاه تحولات پایدار معاصر باشند.
