نشریه الکترونیکی شناسه

ISSN: 2538-5534​

پشت درهای آرشیو: بازخوانی ظرفیت‌های آرشیو ملی ایران در پیوند با دانشگاه و پژوهش

چکیده

آرشیو ملی ایران به عنوان نهاد متولی صیانت از حافظه مکتوب و اسنادی کشور، فراتر از یک مخزن اداری، زیرساختی بنیادین برای تولید علم و پژوهش‌های روش‌مند در حوزه علوم انسانی و اجتماعی به شمار می‌رود. با این همه، انزوای نسبی این نهاد و کم‌اطلاعی جامعه دانشگاهی از گستره مخازن، مأموریت‌ها و قابلیت‌های فنی آن، مانع شکل‌گیری پیوندی کارآمد میان اسناد دست‌اول و دپارتمان‌های پژوهشی شده است. این مقاله با روشی توصیفی- تحلیلی، ضمن تبیین مأموریت‌های حاکمیتی سازمان اسناد ملی و معرفی قابلیت‌های بکر مخازن و آزمایشگاه‌های تخصصی آن، ریشه‌های گسست میان آرشیو و دانشگاه را در محورهایی چون ضعف آموزش سندپژوهی، انباشت اسناد دیجیتال‌نشده و پراکندگی نهادهای اسنادی واکاوی می‌کند. در نهایت، راهبردهایی نظیر تشکیل کارگروه‌های مشترک، اعطای پژوهانه‌ها (گرنت‌های) اسنادی، توسعه درگاه‌های دیجیتال و راه‌اندازی شبکه ملی اسناد برای دستیابی به هم‌افزایی پایدار پیشنهاد شده است تا آرشیو ملی از حصار بوروکراسی رهایی یافته و به عنوان قلب تپنده و بیدار حافظه ملی، نقشی پیشران در پژوهش‌های راهبردی کشور ایفا کند.

مقدمه: آرشیو؛ زیرساخت پژوهش و حافظه عمومی

آرشیو ملی را نباید صرفاً مخزنی برای نگهداری اوراق گذشته دانست. آرشیو، نهادی است که مدارک تولیدشده در جریان اداره کشور را ارزیابی، سامان‌دهی و حفاظت می‌کند و با فراهم‌آوردن دسترسی قاعده‌مند به آن‌ها، امکان بازخوانی تجربه‌های تاریخی و پژوهش روش‌مند درباره جامعه و حکومت را پدید می‌آورد. با این همه، جایگاه آرشیو ملی ایران و ظرفیت‌های علمی آن برای بسیاری از شهروندان، دانشگاهیان و حتی پژوهشگران علوم انسانی و اجتماعی چندان شناخته‌شده نیست. پیامد این امر، تنها مهجور ماندن یک نهاد فرهنگی نیست؛ بلکه فاصله‌گرفتن بخشی از پژوهش‌های دانشگاهی از منابع دست‌اول و کم‌رنگ‌شدن دادوستد علمی میان نگهدارندگان اسناد و استفاده‌کنندگان از آن‌هاست. مسئله این مقاله، از همین نقطه آغاز می‌شود: آرشیو ملی چه مأموریتی بر عهده دارد، چه امکاناتی در اختیار دارد و چگونه می‌تواند از نهادی کمتر شناخته‌شده به شریکی راهبردی برای دانشگاه‌ها و مراکز سندپژوهی تبدیل شود؟

 

مأموریت‌های بنیادین و هویت حاکمیتی آرشیو ملی

شکل‌گیری سازمان اسناد ملی ایران در اردیبهشت ۱۳۴۹، نقطه عطفی در تاریخ دیوان‌سالاری کشور بود. تا پیش از آن، اسناد دولتی یا در بایگانی‌های پراکنده و غیراستاندارد وزارتخانه‌ها دستخوش آسیب و فرسودگی می‌شدند یا در جریان جابه‌جایی‌های اداری به عنوان اوراق زائد از میان می‌رفتند. قانون تأسیس سازمان اسناد ملی، دو مأموریت بنیادین و هم‌تراز را بر دوش این نهاد قرار داد: نخست، بهینه‌سازی نظام اداری از طریق تعیین تکلیف پرونده‌های راکد و نظارت بر امحای اوراق فاقد ارزش اداری و تاریخی؛ و دوم، شناسایی، ارزشیابی و صیانت از اسنادی که واجد ارزش اداری، حقوقی، مالی یا پژوهشی ماندگار هستند.

از این منظر، آرشیو ملی نهادی صرفاً موزه‌ای یا تشریفاتی نیست، بلکه بازوی نظارتی و حاکمیتی نظام اداری کشور در مدیریت اسناد رسمی به شمار می‌رود. کارشناسان ارزشیابی این سازمان با حضور مستمر در وزارتخانه‌ها و شرکت‌های دولتی، وظیفه غربالگری اسناد را طبق ضوابط مصوب بر عهده دارند تا هم دیوان‌سالاری کشور از بار بایگانی‌های پرهزینه رهایی یابد و هم برگ‌های ارزشمند از گزند تخریب مصون بمانند. از سوی دیگر، انتقال اسناد به آرشیو، ضامن تداوم سنت پاسخگویی و ثبت تصمیمات حاکمیتی در حافظه مکتوب کشور است؛ نقشی بنیادین که بدون آن، بازخوانی فرایندهای توسعه، سیاست‌گذاری‌های عمومی و ارزیابی مسیرهای طی‌شده برای پژوهشگران دشوار خواهد بود. اما در عین حال، توقف بر نگاه صرفاً اداری و اطلاع‌رسانی محدود به سبک ادوار گذشته، شایسته چهره علمی و تخصصی این نهاد نخواهد بود.

 

گستره مخازن و قابلیت‌های بکر سندپژوهی

مخازن آرشیو ملی ایران سرشار از داده‌های دست‌اول و شواهد کم‌نظیر از تحولات کشور در دوره‌های مختلف و در ابعاد گوناگون است. این مجموعه، تنها منحصر به مکاتبات رسمی عالی‌رتبه یا مراودات صاحب‌منصبان  نیست؛ بلکه طیف گسترده‌ای از اسناد اجتماعی، اقتصادی، حقوقی و محلی را در بر می‌گیرد که هر پرونده آن می‌تواند پرتوی نو بر لایه‌های زیسته جامعه ایرانی بیفکند. پرونده‌های مالیاتی، دفاتر ثبتی و اوقاف، صورت‌جلسات بلدیه‌ها و انجمن‌های شهری، شکایات و دادخواهی‌های اصناف و اقشار مختلف، مکاتبات مرتبط با بهداشت و درمان، قحطی‌ها، بحران‌های معیشتی، منازعات محلی، اصلاحات اراضی و مهاجرت‌ها، بخش‌های مغفولی از این گنجینه‌اند که چشم‌اندازی زنده از تاریخ اجتماعی و اداری کشور را در دسترس قرار می‌دهند.

علاوه بر مدارک کاغذی، آرشیو ملی میزبان مجموعه‌های گران‌سنگی از مواد غیرکتابی شامل هزاران قطعه عکس تاریخی منحصربه‌فرد، نقشه‌های کهن جغرافیایی، تقسیمات شهری، پوسترها، فرمان‌های رسمی و آلبوم‌های تصویری است که منابعی ارزشمند برای پژوهش در تاریخ معماری، شهرسازی، مردم‌شناسی، تاریخ هنر و جغرافیای تاریخی به شمار می‌آیند. از سوی دیگر، بخش تاریخ شفاهی این نهاد با ضبط صدها ساعت مصاحبه تفصیلی با چهره‌های اداری، دانشگاهی، فرهنگی و سیاسی معاصر، ابعاد ناگفته و فرامتنی فرایندهای سیاست‌گذاری و مدیریت اجرایی کشور را مستند کرده است.

چنین ظرفیت‌هایی، فرصتی کم‌نظیر پیش روی گروه‌های آموزشی تاریخ، علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، حقوق، اقتصاد، علوم اجتماعی و مدیریت دولتی قرار می‌دهد تا پایان‌نامه‌ها و طرح‌های خود را از بازنویسی داده‌های تکراری به‌سوی سندپژوهی تحلیلی، داده‌کاوی تاریخی و بررسی سندمحور هدایت کنند؛ ظرفیتی که بخش بزرگی از آن به سبب نبود سازوکارهای تعاملی پویا میان آرشیو و محیط‌های علمی، هنوز به مرحله بهره‌برداری کامل نرسیده است.

 

ریشه‌یابی گسست میان آرشیو ملی، دانشگاه‌ها و مؤسسات هم‌پوشان

با وجود اهمیت اسناد موجود در مخازن، فاصله‌ای دیرین میان این مجموعه و محیط‌های دانشگاهی مشاهده می‌شود که به‌زعم نگارنده، ریشه در چند عامل محوری دارد:

  • نخستین عامل، کم‌توجهی به آموزش‌های کاربردی سندپژوهی در برنامه‌های درسی دانشگاهی است. در بسیاری از دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی رشته‌های علوم انسانی، دروسی مستقل و کارگاهی برای آموزش روش نقد و تحلیل سند، بازخوانی شیوه‌های نگارش دیوانی دوره‌های قاجار و پهلوی، سیاق‌خوانی و اعتبارسنجی مدارک تاریخی در نظر گرفته نشده است. در نتیجه، دانشجو در مواجهه با انبوه اسناد تاریخی آرشیو، مهارت عملی لازم را برای استخراج داده‌ها و نقد محتوایی آن‌ها در اختیار ندارد.
  • دومین چالش، ساختارهای بروکراتیک در ارائه خدمات پژوهشی و فرایندهای اداری است؛ چرا که کماکان حجم انبوهی از اسناد ارزشمند آرشیوی فاقد نسخه‌های دیجیتال و اسکن‌شده هستند و پژوهشگر برای دستیابی به مدارکی که فایل اسکن شده آن‌ها موجود نیست، ناگزیر از طی کردن فرایندهای نسبتاً طولانی می‌گردد، امری که پویایی پژوهش‌های سندمحور را به شدت کند می‌سازد.
  • سومین ضلع این مسئله، محدودیت در دسترسی دیجیتال و سامانه‌های یکپارچه اطلاع‌رسانی است. هنوز بستری جامع، پایدار و سهل‌الوصول در بستر شبکه که امکان جست‌وجوی سلسله‌مراتبی در فراداده‌ها، چکیده‌ها و تصویر اسناد را برای دانشجویان و استادان دانشگاه‌ها به‌صورت از راه دور مهیا کند، به تکامل کامل نرسیده است. این محدودیت، پژوهش‌های اسنادی را برای بخش قابل‌توجهی از پژوهشگران، به‌خصوص برای پژوهشگران خارج از پایتخت، دشوار و پرهزینه می‌سازد.
  • چهارمین عامل، وضعیت جزیره‌ای مراکز اسنادی در سطح ملی است. وجود چندین آرشیو و مرکز اسناد تخصصی در وزارتخانه‌ها، نهادها، دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی بدون پیوند ساختارمند با یکدیگر، پدیده موازی‌کاری و پراکندگی اطلاعات را پدید آورده است. نبود یک سامانه جامع ملی اسناد که اطلاعات را از مراجع گوناگون به اشتراک بگذارد، هم پژوهشگر را سردرگم می‌سازد و هم مانع شکل‌گیری یک زیست‌بوم پیوسته سندپژوهی در کشور می‌شود و در عین حال، امر پژوهش را با هزینه‌های مادی و زمانی بیشتری مواجه می‌سازد.

 

توانمندی‌های تخصصی و خدمات کمتر شناخته‌شده

آرشیو ملی ایران افزون بر حفظ اوراق اداری، دارای ظرفیت‌های علمی و آزمایشگاهی برجسته‌ای است که اغلب در خارج از این سازمان چندان شناخته‌شده نیست. آزمایشگاه‌های آسیب‌شناسی، قارچ‌شناسی و کارگاه‌های مرمت فیزیکی اسناد، بخش مهمی از این توانمندی فنی را تشکیل می‌دهند. کارشناسان مرمت در این بخش‌ها با بهره‌گیری از روش‌های علمی اسیدزدایی، مهار آفات بیولوژیک، بازسازی بافت کاغذهای آسیب‌دیده و صحافی‌های تاریخی، به نجات مکتوبات رو به تخریب می‌پردازند؛ دانشی میان‌رشته‌ای که اشتراکات گسترده‌ای با علوم شیمی، مواد، زیست‌شناسی و حفاظت آثار فرهنگی دارد و بستری مناسب برای همکاری‌های علمی با دانشکده‌های مرتبط فراهم می‌آورد.

توانمندی محوری دیگر، تجربه و تسلط بر استانداردهای بین‌المللی مدیریت و توصیف اسناد است. در عصر دیجیتال که نظام‌های اداری از قالب کاغذی به محیط‌های نرم‌افزاری منتقل شده‌اند، آرشیو ملی مأموریت دارد ضوابط چرخه عمر اسناد الکترونیکی، سامانه‌های طبقه‌بندی هوشمند و شرایط نگهداری بلندمدت داده‌های دیجیتال حاکمیتی را تدوین و پایش کند. این دانش انباشته، پاسخی به چالش‌های نگهداری حافظه اداری کشور در آینده به شمار می‌رود.

همچنین، تخصص کارشناسان کهنه‌کار آرشیو در حوزه‌های سندشناسی تاریخی، سیاق‌خوانی، مهرشناسی و اصالت‌سنجی نوشتارها، اندوخته‌ای تجربی و کمیاب است. این دانش تخصصی می‌تواند در چارچوب کارگاه‌های آموزشی، دوره‌های پودمانی دانشگاهی و نشست‌های تخصصی به دانشجویان و پژوهشگران تاریخ منتقل شود و زمینه غنای مطالعات اسنادی را در کشور مهیا کند.

 

راهبردهای توسعه تعامل پایدار و هم‌افزایی ملی

به منظور دگرگونی در وضعیت کنونی و تبدیل آرشیو ملی به یک کانون تعاملی در پژوهش‌های دانشگاهی، اجرای چند اقدام مشخص و اولویت‌دار ضروری است:

۱. شکل‌گیری کارگروه‌های مشترک و حمایت از پایان‌نامه‌ها و رساله‌های اسنادی: ایجاد میزهای همکاری مشترک میان آرشیو ملی و دانشگاه‌های معتبر کشور، تعریف اولویت‌های پژوهشی ملی بر پایه اسناد موجود و اعطای کمک‌هزینه‌های پژوهشی و حمایت‌های مالی و اعتباری به رساله‌های دکتری و پایان‌نامه‌های کارشناسی‌ارشد، انگیزه لازم را در نسل جدید پژوهشگران برای روی آوردن به منابع دست‌اول ایجاد می‌کند.

۲. توسعه زیرساخت‌های دسترسی مجازی و بازنگری در فرایندها: تقویت موتورهای جست‌وجوی فراداده‌ای، ایجاد تالار دیجیتال برای دانشگاهیان احرازهویت‌شده، امکان دسترسی آنلاین به اسناد غیرمحرمانه و تدوین جدول‌های شفاف آزادسازی اسناد بر مبنای استانداردهای بین‌المللی، محدودیت‌های جغرافیایی را کاهش داده و فرایند تحقیق را تسریع می‌بخشد.

۳. برگزاری دوره‌های مهارتی و فرصت‌های مطالعاتی: طراحی و اجرای دوره‌های کارگاهی مشترک برای مهارت‌افزایی در زمینه خوانش اسناد کهن، مدیریت اسناد الکترونیک و حفاظت از منابع مکتوب ویژه دانشجویان دوره‌های تکمیلی، شکاف میان آموزش‌های تئوریک و مهارت‌های عملی را پر می‌کند. افزون بر این، پذیرش استادان دانشگاه در چارچوب دوره‌های فرصت مطالعاتی در آرشیو ملی به تولید آثار تألیفی غنی‌تر کمک خواهد کرد.

۴. ایجاد و تقویت شبکه ملی اسناد و کنسرسیوم داده‌های سندی: آرشیو ملی به عنوان مرجع قانونی این عرصه، می‌تواند با هدایت و راه‌اندازی کنسرسیومی متشکل از تمامی مراکز اسنادی کشور، زیرساخت تبادل داده‌ها و ایجاد درگاه مشترک جست‌وجو را بنا نهد تا از پراکندگی اطلاعات و دوباره‌کاری‌های پژوهشی جلوگیری شود.

 

فرجام سخن

پشت درهای آرشیو ملی، سرمایه‌ای زنده از تجربه حکمرانی، تصمیمات اداری، مطالبات اجتماعی و فرازونشیب‌های زیست تاریخی ملت ایران نهفته است. پیوند نظام‌مند این دارایی گران‌بها با نهاد دانشگاه، آرشیو را از یک بایگانی خاموش به یک آزمایشگاه پویا در حوزه علوم انسانی بدل می‌سازد. گشودن درهای آرشیو به روی پژوهشگران، پیش‌شرط ارتقای کیفیت تولیدات علمی، تدوین تاریخ مستند و استفاده از تجارب گذشته برای تصمیم‌گیری‌های خردمندانه امروز و فردای کشور است. زیرا آرشیو ملی، تنها آرامگاه اسناد دارای قدمت نیست؛ بلکه قلب تپنده و بیدار حافظه یک ملت است و هیچ جامعه‌ای بدون شنیدن صدای این قلب تپنده، به روشنای فردا دست نخواهد یافت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *